Staar, om het wonder
zelf te aanschouwen, 30 seconden naar de vier puntjes in het midden van de
zwart/wit-afbeelding hieronder. Werp daarna je blik op een egale, lichte
muur. Knipper eens met de ogen en zie 'het beeld' opstijgen.
De afzonderlijke visuele hersencentra in het achterhoofd
die vormen, kleur, contrast en beweging verwerken werken met elkaar samen
en verstoren elkaar. Uiteindelijk presenteren de hersenen een conclusie.
En die kan afwijken van de werkelijkheid.
De hemelopstijger ontstaat
in het netvlies. Het beeld waar je naar staart is een negatief. Alle
grijstinten daarin zijn teruggebracht naar alleen zwart en wit. Kijk je er
een tijdje naar, dan brandt het beeld in op het netvlies. De
lichtgevoelige cellen worden dan overprikkeld. Als de prikkel ophoudt,
geven ze een tegenovergesteld signaal af. Zwart wordt dan wit. Gevolg: het
zojuist bekeken beeld verschijnt als een negatief nabeeld op het netvlies.
Bied je een negatief aan, dan komt er dus een positief nabeeld. Positieve
beelden herkennen we veel makkelijker dan negatieve. En het opstijgen van
het nabeeld ontstaat in samenspel tussen hersenen en ogen. De oogbol heeft
altijd een lichte tremor. Het nabeeld nemen we niet waar, maar het zit op
het netvlies. Het beweegt dus mee met de tremor van de oogbol. Daar zijn
onze hersenen niet op ingesteld. Die geven het oog de opdracht om het
beeld te volgen. Als we onze ogen sluiten draait de oogbol altijd een
beetje omhoog. De hersenen laten dat beeld volgen en dus stijgt het beeld
na iedere oogknippering een beetje op
Moeilijker te verklaren is de volgende optische illusie
van Akiyoshi Kitaoka, die lijkt te draaien.
Sommige wetenschappers menen dat ze
ontstaan door een interactie tussen hersencentra die beweging en die
contrast verwerken.
De oorzaak van de meeste ongevallen op Jamaica.. :)
(PowerPoint) |
